NathanBrouwer

Hans Teeuwen was op bezoek bij het programma "Bimbo's en Burka's" om te praten over vrijheid van meningsuiting en belediging.

Hij blijft grappig en...

volgens mij hoor ik ook nog iets over een nieuwe show :

filmpje: hier 

Het begint toch allemaal wat serieuzer te worden:

Geenstijl: 

Onvervalste Holland-haat op de Filippijnen. Komt door de arrestatie van communistenleider Jose Maria Sison, afgelopen dinsdag in Nederland. Sison is een soort van Jan Marijnissen, maar dan met wapenkennis. Vandaar de steun uit verwachte hoek. De ambassade is inmiddels gesloten en het ministerie van BuZa adviseert reizigers naar Filipijnistan een low profile en af en toe te bukken.

Het ministerie zegt: 

Als gevolg van de aanhouding van de Filipijnse communistenleider Jose Maria Sison op 28 augustus 2007 in Nederland is het profiel van Nederland in de Filipijnen gewijzigd en moet rekening gehouden worden met een verhoogde dreiging jegens Nederlandse reizigers. Niet-essenti ële reizen naar en in de Filipijnen worden op dit moment ontraden. Reizigers die toch naar en in de Filipijnen moeten reizen worden aangeraden waakzaam te zijn, een zo laag mogelijk profiel aan te houden en de overige informatie in dit reisadvies in acht te nemen.

bron: minbuza.nl

Meer informatie:

• De Volkskrant heeft ook een artikel;
• NOS Journaal heeft een filmpje.

Twee weken zit ik hier al, 't gaat snel. Hoewel de afgelopen week een stuk trager leek te gaan dan de eerste. Maar toch, over ongeveer 4,5 week komt Dorien al hierheen .

Zoals gisteren al aangekondigd heb ik vandaag de "project charter" (dat wanstaltige document waar ik het gisteren over had) overgedragen aan Mira. Ze vond het geen enkel probleem. Ik ben vandaag bezig geweest met de planning. Het wordt tijd om het project meer vorm te geven en concrete deadlines (milestones volgens MSProject) te gaan stellen.

Deze periode ben ik gewoon nog hier, maar als Dorien er is gaan we natuurlijk op vakantie. Die 3,5 week dat ik weg ben moet er wel wat gebeuren. Met Mira aan het roer ben ik daar niet bang voor maar een duidelijke planning (of duidelijke verwachtingen) helpen daarbij wel.

Qua ontwikkelingen was ik voor mijn vertrek bang dat we misschien onze verwachtingen wat moesten temperen maar na een paar dagen gewerkt te hebben met de nieuwe omgeving (Microsoft Expression Blend) merk ik dat het ontwikkelen vrij snel gaat. Dus misschien dat we onze eerste verwachtingen toch wel kunnen waarmaken. Maargoed, eerst de aankomende periode maar afwachten.

Via HBO kwam ik achter een nieuwe singer / songerwriter genaamd "Joshua Radin". Prachtige nummers!

The album "We Were Here" was released in 2006, containing many of the songs featured on the various television shows. The album is made up of heavily acoustic indie Folk/Pop, and is especially reminiscent of Simon & Garfunkel, Elliott Smith, Damien Rice and Iron & Wine. His song "Everything'll Be Alright (Will's Lullabye)" makes reference to the Hurricane Katrina disaster.

Dus, even naar zijn website en luisteren maar! 

Buiten de bijzonder mooie foto op de voorpagina valt natuurlijk mijn oog meteen op de enorme kop "Dutch police arrest Joma". Nederland in het nieuws, en niet zo maar Nederland, zelfs Utrecht (het gaat om de Utrechtse politie).

Prof. Jose Maria Sison, the chief political consultant for the National Democratic Front of the Philippines, was arrested Aug. 27 in the Netherlands by Dutch police.

De meeste Filipino's hebben echt geen flauw idee waar Nederland ligt, Amsterdam kennen ze dan weer wel maar dat Holland en The Netherlands hetzelfde zijn snappen ze echt bijna niet. De koppeling naar "dutch" hadden de ook nog niet gemaakt. Maargoed, Nederland in het nieuws, en op de Nederlandse nieuwssites is er dus niets van terug te vinden.

Voor meer informatie: http://www.workers.org/2007/world/sison-0906/

Voor de rest ben ik vandaag bezig geweest met een enorm prince 2 achtig document waarin beschreven moet worden wat het project precies is en welke verwachtingen er zijn. Daarnaast, welke risico's voorzien worden etc. Nu ben ik eigenlijk niet zo'n fan van documenteren maar ik dacht dat het goed was om mezelf van de beste kant te laten zien. Dus ik heb het invullen van dit document op me genomen. Na pagina 5 (en voor mijn gevoel 5 keer hetzelfde te hebben getypt) heb ik opgegeven. Ik heb Mira gevraagd of zij de rest kan doen, ze heeft hier veel meer ervaring mee. Morgen zien we wel verder, voor nu kan ik geen letter meer zien. 

Na een lang weekend mocht ik vandaag weer aan het werk. Nee, het weekend was eigenlijk wel leuk, maar de maandag was misschien net iets te lang.

Vandaag was Arup's verjaardag. De medewerkers hadden een basketbal shirt (jersey?) gemaakt met op de voorkant het bedrijfslogo en op de achterkant "Sir Arup". Dat "ge-sir" hier is eigenlijk wel vermoeiend. Thank you sir, come again sir, thank you for using Mastercard sir. Zo gaat het de hele dag.

Overigens zou je kunnen zeggen dat hier in grote mate sprake is van positieve discriminatie. Bij elk gebouw (en of winkel) staan hier bewakers die (vrij willekeurig overigens) mensen aanhouden voor hun ID. Op de een of andere manier laten ze mij altijd doorlopen, sommige schieten zelfs in de houding.

Vandaag was het weer tijd voor onze wekelijkse meeting. Ik merk dat het project voor de teamleden duidelijker wordt. Je merkt dat ze hier vaker offshore opdrachten doen, een half woord is meestal voldoende. Tijdens de vergaderingen ben ik overigens degene die het meest aan het woord is. Er zijn geen vragen, tenminste, niet op het eerste gezicht. Pas als je iedereen afgaat dan merk je dat er toch onduidelijkheden zijn. Een cursus assertiviteit zou geen kwaad kunnen. Maar volgens mij hoort het ook bij de cultuur. Net zoals mensen het ook prettig vinden op fluister volume te praten. Hard praten is onbeschoft (tenminste, dat vinden zij). Het is dan ook geen uitzondering dat ik pas na 3 doorvragen ("Come again?", "What?") pas versta wat er gezegd wordt.

Na de wat vagere opdrachten van vorige week heb ik ze deze week echt aan het werk gezet. Ook geen duo opdrachten meer, gewoon ieder voor zich. Aan het einde van deze week wil ik evalueren of ik met het huidige team blijf zitten of dat er mensen verdwijnen of vervangen moeten worden.

's Avonds was het tijd voor een team diner. We zijn bij "Fridays" geweest, een erg Amerikaanse tent (gotta love it ). Op de foto zie je aan de linkerkant (van voor naar achter) zitten: Royce en Almira. Rechts zitten Tony, Aron en Redgie.  Na het eten heb ik met Redgie nog een biertje gedronken. Buiten dat ik hem veruit de beste programmeur vind op dit moment, merk ik ook dat ik met hem het meest heb. Hij praat ook het meest, vraagt (persoonlijke) dingen en praat veel over waar hij mee bezig is. Binnenkort maar 'es naar de film gaan ofzo, of gewoon biertjes blijven drinken (een gedeelde interesse ).

Voor ik vergeet dat hier een kerk heeft gestaan
Voor ik vergeet dat ik jarig was
En een tic-tac in mijn neusgat had toen we naar Zeeland zijn gegaan
Voor ik vergeet koninginnedag
En wie toen mijn vrienden zijn geweest
En niets meer weet van straten en examens en vakanties en ruzie
Op een feest ergens in de Biltstraat waar ik toch niemand kende
 

En ja, ik weet dat heel veel foto's hetzelfde zijn maar het uitzicht is hier zo adembenemend mooi dat ik niet kan ophouden met foto's te nemen. Voor ik vergeet hoe het hier is denk ik...

Vandaag geprobeerd een bezoekje te brengen aan "Ayala Museum" maar bij aankomst bleek het gesloten te zijn. Meteen een mail gestuurd naar de Lonely Planet met de nieuwe openingstijden. Dat dan weer wel. Voor de rest een beetje op de hotel kamer gehangen, wat Silverlight dingen onderzocht. Morgen weer werken, morgen moet het gaan gebeuren, de taken worden verdeeld en vanaf vrijdag wil ik resultaat zien. Playtime is over. Ik ben benieuwd hoe alles opgepakt wordt.

Maar ik zit hier nu al 10 dagen and I've got nothing to show for. Dus, tijd voor verandering. Morgen is hopelijk wel de cardspace demo af (proof of concept) en kunnen we door met Silverlight. Ik voorzie nog grote problemen (met name door het ontbreken van input controls zoals textboxes, drop down lists etc). Gelukkig zit er wel een videoplayer in. Dus mocht het allemaal niet lukken dan nemen we de gewenste applicatie gewoon op en spelen die af.

Grappig detail trouwens:

Ondanks dat je er niets van begrijpt weet je blindelings de knoppen te vinden. Dat hebben ze daar toch wel goed door. 

ps. de tekst is natuurlijk van Spinvis. Binnenkort zijn "nieuwe" album "Goochelaars en Geesten". Overbodig om te zeggen: kopen die handel. 

Vandaag (zaterdag) ben ik naar Intramuras geweest. Intramuras (wat letterlijk betekent: "tussen de muren") is het oude - spaanse - gedeelte van Manila. Ik werd bij het hotel opgehaald door een "driver" en hij reed in ongeveer een uur naar dit oude gedeelte. Het duurde ten eerste zo lang omdat het nogal druk was, maar daarnaast ook omdat het gewoon erg ver is (Manila is een echt grote stad).

Onderweg kwamen we langs de "Mall of Asia", de allergrootste mall ter wereld en langs de bay of manila. Van laatstgenoemde wordt gezegd dat het het meest vervuilde gedeelte van de Filipijnen is. De Lonely Planet zegt hierover: "Taking a plunge into Pasig River, you might see some truly horrible things right before your body dissolves. The waters of Manila Bay are truly one of the most polluted of the region."

Aangekomen in Intrumuras bij Fort Santiage werd ik vrij snel opgepikt door George (Georgie Porgie) en hij bood me een rondleiding met paard en wagen aan. Normaal vind ik dit soort dingen verschrikkelijk maar goed, de prijs (8 euro voor een uur) en de hitte deden me zwichten. De rondleiding was erg interessant, George wist erg veel over de omgeving en wist me in vlekkeloos Engels uitermate veel over de geschiedenis van Intramuras te vertellen. Intramuras wordt tegenwoordig omringd door een enorme golf course. Wel een groot contrast tussen oud en nieuw (arm en rijk?).

Na afloop van de rondrit heb ik een bezoekje gebracht aan Manila Cathedral. Een prachtige kerk (kathedraal) maar voornamelijk ook weer even ontsnappen aan de hitte. Vanaf de kathedraal was het een paar minuten lopen naar Bahay Tsinoy (museum van het chinese even in de Filipijnen). Zelf vond ik dit wat minder geslaagd maar de chineze touristen waren erg onder de indruk. Na het museum heb ik wat gegeten in Barbara's. Een door de Lonely Planet aangeraden restaurantje: "Here diners sit under a huge crystal chandelier in a room that looks like a 19th centery European salon". De omschrijving klopt als een bus. Het restaurant ligt alleen midden in een wat - op het oog - mindere buurt. Een buurt waar je voor je gevoel je portemonaie even wat beter vast moet houden. Niets bleek minder waar, de mensen hier zijn allemaal even aardig en behulpzaam. Iedereen spreekt je aan met "Good day sir" en "How are you sir". Onderweg kwam ik nog een groepje spelende kinderen tegen die graag poseerden voor een foto.

Ik had van de driver begrepen dat vlak buiten Intramuras het "Rizal Park" ligt. Na een korte wandeling (half uur) kwam ik daar aan maar het uitzicht op geen enkel plekje met schaduw deed mij afwijken naar Manila Bay. Buiten de verschillende jacht- en ook industriele havens heb je er ook nog een mooie boulevard. Jammergenoeg wordt het uitzicht wat bedorven door de enorme hoeveelheid afval die op de rotsen ligt. En even verderop zie je kinderen het water inspringen.

Na een biertje op de pier ben ik teruggegaan naar "mijn" gedeelte van Manila, Ortigas, om daar nog even in de mall een nieuwe laptoptas te kopen. De huidige voldeed niet echt omdat er alleen maar een laptop in past. Ik sleep graag allerlei zooi mee (muis, adapter, headset etc) en dat "in-een-te-kleine-tas-proppen" komt niet ten goede aan de levensduur.

's Avonds ben ik lekker op de hotelkamer gebleven. Morgen misschien naar Chinatown.

Ps. Ik kreeg wat "klachten" van Internet Explorer gebruikers (met name de kleine vakjes bij het achterlaten van commentaar). Bij deze is dat opgelost. Firefox gebruikers hadden natuurlijk nergens last van.

Dus, vrijdag. Kan echt zeggen dat het gisteren gezellig was. We hebben veel gelachen (hoewel, de mensen hier lachen niet, ze schateren echt) en ik was mooi op tijd weer thuis. Wat heerlijk dat ik hier met een gerust hart om half 9 wakker kan worden, en dan nog ruim op tijd ben voor mijn werk (sterker nog: veruit als eerste). Vandaag weer leuk gepraat en uitgelegd over onze "patterns and practices" op programmeergebied. Ik hoop dat ik alles goed heb uitgelegd. Ik kreeg zowaar wat vragen terug dus ik denk dat gisteren het ijs wel weer wat meer gebroken heeft. Andere nieuwigheid is dat er sinds vandaag een gitaar op de kamer ligt. Het blijkt dat beide collega's gitaar spelen. Nou wat wil je nog meer?!

Rond een uur of half 7 ben ik teruggegaan naar het hotel. Dus, het hele weekend voor je (nog een lang weekend ook, want maandag is een officiele vrije dag) en wat ga je dan doen. Ik heb wel een soort hint achter gelaten dat ze me kunnen sms'en als ze wat te doen hebben maargoed, ik wil mezelf niet opdringen. Daarnaast, het is misschien ook wel eens goed om alleen te zijn en jezelf te vermaken. Daarom had ik voor vanavond besloten naar de mall te gaan en een nieuwe laptop tas te kopen. Turns out, het is dan makkelijk om je laptop mee te nemen... Na wat rond lopen (ik was wat verdwaald, die malls zijn ECHT mega groot - er is zelfs een indoor ijsbaan) heb ik een pizza gegeten en ben ik alleen naar de film geweest. Voor 2 euro naar "The Bourne Ultimatum". Daarvoor kun je het niet laten toch? Nu zit ik weer op de hotelkamer. Morgen ben ik van plan om naar "Intramuras" (tussen de muren) te gaan. Intramuras is het oude Manila, uit de Spaanse tijd. Het schijnt toch nog wel een uurtje rijden te zijn maargoed, ik hoop dat het de moeite waard is (en dat ik wat mooie kiekjes kan maken). Anyway, ik hou jullie op de hoogte...

Ps. Homer Simpson is officieel opgenomen in het "Oxford Quote Book" met de spreuken "Kids, you tried your best and you failed miserably. The lesson is never try." en "Kids are the best, Apu. You can teach them to hate the things you hate. And they practically raise themselves, what with the Internet and all.". DOH!

Vandaag was het vroeg dag. Albert zou om kwart over 7 opgehaald worden om naar het vliegveld gebracht te worden. Het leek mij wel leuk om in ieder geval nog even een kop koffie te delen en hem uit te zwaaien. Helaas betekende dat dat om kwart over 6 de wekker ging. Bijkomend voordeel is dan wel dat er nog niemand wakker is, en het dus lekker rustig is in het hotel (de lift is er vrijwel meteen). Albert werd inderdaad uiteindelijk rond kwart over 7 opgehaald. Ik ben vervolgens naar mijn kamer gegaan en heb mijn spullen ingepakt. Ik krijg de koffer al een stuk lastiger dicht dan eerst, maar misschien heeft dat met efficient inpakken te maken.

Na het onbijt heb ik uitgechecked en ben ik richting mijn nieuwe huisje gegaan. Ik verblijf voor de rest van de periode in "the Malayan" (linkje). Niet alleen hadden ze de beste aanbieding maar ze zitten ook het dichts bij mijn werk. Ik denk dat het van deur tot deur nog geen 3 minuten lopen is.

Vandaar ben ik naar m'n werk gegaan. Ik begin hier dus voor Filipijnse begrippen op ongelofelijke tijden. Meestal zit ik rond kwart over 8 / half 9 op het kantoor terwijl de rest pas om half 11 aankomt. Geeft mij mooi de tijd om mail te lezen enzo. Moet gezegd worden dat zei dan weer tot 8 uur doorwerken en ik ga lekker rond 6'en naar huis. Al met al toch wel langere dagen maargoed, het hoort er nu eventjes bij. Ik vind het heerlijk om eventjes niet in de file bij het Gouwe aquaduct te staan. Zo langzaam aan begint het project een beetje vorm te krijgen. De collega's komen wat losser en ik krijg zelf ook wat meer vat op de zaak. Ik merk wel dat ik sommige dingen echt eruit moet trekken en dat ze 1 op 1 contact eigenlijk het prettigst vinden. Praten met veel andere mensen erbij doen ze liever niet. Na de lunch werden we getracteerd op ijs, en met name de smaak "double dutch" vonden ze goed bij mij passen. Double dutch is dus gewoon vanile ijs met "echte" hollandse chocola. Maargoed, het zorgde voor genoeg hilariteit.

Na het werk ben ik wat een aantal collega's (stuk of 8) nog wat wezen eten. Natuurlijk heb ik ze onderworpen aan de kleine "wat weet je eigenlijk van Nederland" quiz. Helaas was er geen 1 geslaagde. Ze wisten niet eens waar Nederland lag. Ik denk wel dat ze na het aanhoren van mijn verhalen er weer een nieuwe droom bij hebben. Laten we zeggen dat ik weer wat drugstouristen heb "gecharterd"...

Hoewel de titel niet helemaal recht doet aan de inhoud voelt het wel zo. Vandaag is een beetje "The First Day of the Rest of Your Life". In ieder geval voor de aankomende 6 weken. 's Ochtends zijn we op bezoek geweest bij Radix waar we een presentatie over "Figlo" hebben gegeven. Figlo is de internationale bedrijfsnaam voor Infa (FInancial GLObalization). Namens Figlo presenteren we het zogenaamde "Hawanedo" concept (wat staat voor "HAve, WAnt, NEed, DO"). Volgens ons de 4 stappen naar integraal financieel advies. Je inventariseert de wensen, vervolgens bepaal je de wensen, je kijkt wat benodigd is en als laatste doe je dat. Een circulair proces. De presentatie liep voorspoedig en ik denk dat we de boodschap goed over hebben kunnen brengen. Na de presentatie zijn we via het hotel doorgegaan naar Blast voor het 2e gesprek met het team. Albert hield zich in dit gesprek wat op de achtergrond en nu moest ik het voor het eerst alleen doen. Volgens mij ging het goed, ik heb ze duidelijk gemaakt wat ik van ze verwacht en waar we aan gaan werken. Maandag hebben we weer een plenair overleg (pleonasme?). In de tussentijd hoop ik dat ze aan de slag gaan met ons objecten (entiteiten) model en daarnaast veel research gaan doen naar Silverlight, Cardspace en XAML. Veel technische termen maar van groot belang voor de applicatie.

Na de meeting hebben we voor het eerst kennisgemaakt met het zwembad van het hotel. Jammer dat ik er niet eerder aan toe ben gekomen... We zijn ook op zoek naar een verblijfplaats voor de komende weken. Gelukkig lijkt het er op dat ook die verblijfplaats een zwembad heeft. Dat dan weer wel...

Trouwens, op Picasa (zie "Personal Pictures" in de "linksectie" hiernaast) vind je nog wat foto's van de zojuist opgeleverde Aziatische dependance van Figlo! Komende week zal het wat opgevrolijkt worden, maar nu hebben jullie alvast een idee van de ruimte, de straat waarin het kantoor staat en het uitzicht! Nee het is niet mistig... dat is smog...

Misschien moet ik ophouden met het nummeren van de dagen omdat het ten eerste verplichtend voelt om regelmatig te schrijven en daarnaast omdat het voelt alsof ik aan het aftellen (of optellen) ben naar het einde. De verplichting voelt zeker niet zo, ik vind het leuk om te schrijven en het aftellen (of optellen) is ook niet zo, tenzij het misschien het vertrek van Albert betreft. Overmorgen is Alberts laatste dag en zijn rol is hier wel zo'n beetje klaar. Het voelt wel raar om vanaf donderdag echt alleen in Manila te zijn, ik ben benieuwd hoe me dat gaat bevallen.

Maar eerst over gisteren! Gisteren (maandag) was hier een officiele vrije dag. Het was namelijk "Ninoy Aquino Day" (of hoe Arup het zei: "Some guy, who did something, at some time"). Maar waar het op neerkomt is dat deze Ninoy Aquino tijdens het Marcos regime in de oppositie zat en dat hij bij terugkomst van een vlucht uit de VS neer werd geschoten. Dit veroorzaakte zoveel protest dat zijn vrouw (zonder enige politieke ervaring) werd gebombardeerd tot president. Het einde van het 20 jarige Marcos regime. Meer info: Wiki.

Wij hebben echter (zoals kennelijk elke Filipino) onze dag grotendeels doorgebracht met shoppen. Na het ontbijt zijn we vrij vroeg richting SM MegaMall gegaan. En met "mega" wordt echt "mega" bedoeld. Een grote verzameling van allerlei winkels (van outlet stores tot department stores). Vanzelfsprekend is de buit groot. Mooie polo's (Ralph Lauren) kosten hier gemiddeld 600 pesos (10 euri) en overhemden (zelfde merk) 500 pesos (8 euro). Na het shoppen zijn we met Arup doorgegaan naar de zogenaamde "Green Hills". Een soort "flee market" die bekend staat om de bijna echte nep rolexen en aanverwante artikelen. Ik ben sindsdien trotse eigenaar van een mooi Tag Heuer horloge (zie ook hier: Tag Heur website). Ik ben er van overtuigd dat ik nu ook kan golfen (net als Tiger ;-) ). De namaak gaat erg ver, zelfs op de achterkant van het horloge staat een handtekening van mr. Woods.

Morgen de eerste dag met het hele team, 's ochtends op bezoek bij Radix en 's middags de eerste echte meeting met het team. Ik vind het erg spannend en ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. Ook omdat ik door Arup gewaarschuwd ben voor de schuwheid van de mensen. "Ja" is het meest voorkomende antwoord hier, ook als "nee" wordt bedoeld. Mensen komen hier echt met een gebruiksaanwijzing en de directheid die wij kennen wordt meestal beantwoord met een grote glimlach terwijl je niet begrepen wordt. We zullen het morgen wel zien...

Om half 10 werden we opgehaald door "Bobby", een van de aandeelhouders van Blast (en daarnaast ook een investment banker). Safe to say, hij behoort tot de hogere klasse (gezien zijn enorme pikzwarte Audi SUV). De reis naar de "beachhouse" duurde ongeveer 3 uur en onderweg kom je langs allerlei kleine dorpjes waar je getuige bent van allerlei bijzondere straatbeelden. Kinderen die spelen in plassen, allerlei kraampjes met fruit en vlees en tja, veel sloppenwijken (golfplaten etc). Het is schrijnend om zoveel armoede te zien. Helemaal toen we aankwamen bij die zogenaamde "beachhouse". Ik zal de foto's online zetten, ik denk als je die gezien hebt dat ik verder weinig woorden aan hoef vuil te maken. Onderweg hebben we een stop gemaakt voor een echt "kodak-moment". Een prachtig uitzicht over Lake Taal met in het midden de "taal vulcano", een nog zeer actieve vulkaan. Het weekend zelf bestond uit praten, praten en nog eens praten. Je bent de hele dag met het werk bezig en ondanks dat je in een zeer luxueuze omgeving zit word je wel murw van al dat gepraat. We waren blij om uiteindelijk in bed te liggen en gewoon even stil te kunnen zijn.

De volgende dag hebben we een tour gekregen door dit luxe gedeelte gedeelte van de Filipijnen. Dit gedeelte bestaat voornamelijk uit een serie van luxe resorts alleen dan met huizen. Met huizen bedoel ik eigenlijk villa's. Het ene nog groter dan het andere. Op de terugweg wordt het allemaal zo relatief als je weer door de sloppenwijken gaat in die luxe audi...

Morgen (maandag) is hier een officiele vrije dag en ik denk dat we maar 'es wat gaan shoppen in de "Greenhills" wat bekend staat om de goedkope (bijna) rolexen...

Na een goede nachtrust (en lekker ontbijt) werden we om half 11 opgehaald door de "personal driver" van Blast Asia (het bedrijf waar we zaken mee doen). Hoewel het denk ik maar 8 a 900 meter lopen is willen ze niet dat je dat ook echt gaat doen. Dus je wordt opgehaald. Het kantoor doet weinig luxueus aan en van de arbo hebben ze nog nooit gehoord. De bureau's komen tot ongeveer kniehoogte en iedereen zit dus opgepropt aan zijn of haar bureau. Na wat introducties merk je dat de mensen hier weinig gewend zijn om echt te praten. Je moet het echt uit ze trekken. Ook als je wat verteld en vraagt wat ze ervan vinden en of ze het begrijpen is het standaard antwoord "yes". Bij doorvragen begrijpen ze er eigenlijk niets van en moet je dus door vertellen. Wel een andere cultuur dus. Ik hoop dat ze gedurende de komende weken wel wat assertiever worden.

Na een lunch buitenshuis zijn we nog doorgegaan met vergaderen en uiteindelijk uitgekomen in een bar dichtbij het kantoor. Na een paar biertjes zijn we teruggegaan naar het hotel om eindelijk het eerste contact met het thuisfront op te zetten (skype werkte niet maar gelukkig deed MSN wonderen).

Dichtbij het hotel zijn 2 grote Malls (SM MegaMall en Shangri-La) en na een korte pauze zijn we hierheen gelopen. We waren jammergenoeg wat te laat maar de prijzen zijn wel erg laag. Dat wordt dus nog behoorlijk wat shoppen de aankomende tijd. We kwamen aan rond half 10 maar aangezien alle winkels om 10 uur sluiten zijn we vrij snel teruggelopen naar een soort centrumpje dichtbij het hotel waar aardig wat leuke restaurantjes zitten. Na het eten vonden we het wel weer mooi geweest. Het is weekend en we gaan naar een of ander vakantiehuis van iemand...! Oh en bezoek aan "Lake Taal".

Welkom in Manila!

Na een lange vlucht van ongeveer 12 uur zijn we er dan eindelijk. Hoewel ik nooit echt kan slapen in een vliegtuig (of bus) hebben de 3 films me er prima doorheen gesleept. KLM heeft een nieuw "entertainment system" met daarin wel 200 films (nieuwe!) dus het was goed uit te houden. Ook de zonsopkomt boven China was erg mooi. Maar na dus een vlucht van 12 uur kwamen we aan in Manila waar je meteen bevangen wordt door de drukkende hitte. We werden opgehaald door een "personal driver" die ons bij het hotel afzette.

Na een kort middag dutje tegen de jetlag werden we uitgenodigd door Arup (directeur van Blast Asia - het bedrijf waar we zaken mee doen) en Vicente (hoewel iedereen 'em hier "mr. Mills" noemt; directeur van Radix - het andere bedrijf waar we zaken mee doen) voor een leuk kennismakings diner. Eigenlijk leek het ons leuk om buiten op een terrasje te eten maar dat wordt je hier sterk afgeraden door de enorme smog vorming. Je eindigt dus in een mall waar de airco voluit staat te blazen. Wat hier vrij normaal is, is om een "family-meal" te nemen. Dat betekent dat 1 iemand voor iedereen besteld. Er komt dat een groot bord op tafel met allerlei hapjes. Wel een leuke manier om kennis te maken met de lokale specialiteiten. Gedurende het eten werden we overvallen door een tyfoon die over kwam drijven. Dat was de eerste keer dat ik horizontale regen zag (of zoals Forrest Gump zei: One day it started raining, and it didn't quit for four months. We been through every kind of rain there is. Little bitty stingin' rain... and big ol' fat rain. Rain that flew in sideways. And sometimes rain even seemed to come straight up from underneath.).

Na het eten zijn we eventjes teruggegaan naar het hotel om vervolgens door te gaan naar de zogenaamde "LA bar". Manila bestaat uit verschillende regio's. Wij zitten in "Ortigas" en deze LA zit in Manila zelf. Je hebt ook nog de regio "Intramuras" wat echt het oude Manila is ("tussen de muren"). Maargoed, deze LA bar ligt dus in het oude gedeelte en behalve dat het een erg leuke kroeg is zie je hier de schrijnende kant van het land. Oudere (65+) Amerikanen met jongere (13 / 14 +) meisjes. Hier is het land berucht om en hoewel de overheid bezig is om dit uit te wassen merk je nog dat het overal is. "They moved it from the streets into the clubs". Ze zijn hier ook van mening dat het moeilijk uit te wassen is zolang de overheid niet met een structurele oplossing komt (in plaats van probleem bestrijding). Na een paar biertjes zijn we teruggegaan naar het hotel om lekker te gaan slapen...